Wist je dat... 

er meer dan 350 hondenrassen bestaan? 

Honden, je ziet ze over straat lopen met hun baasjes in verschillende maten en vormen. Je hebt vast je eigen mening over die verschillende rassen. De ene vind je mooi, de andere lijkt je gevaarlijk en nog een ander ras vind je misschien schattig. 

Gelukkig zijn de meningen over de verschillende hondenrassen verdeeld want hierdoor is er een grote diversiteit aan hondenrassen. Als we allemaal eenzelfde ras zouden willen, dan zou de genenpoel te klein zijn om nog gezonde honden te kweken. Dit is voor sommige rassen, vandaag de dag, helaas al bikkelharde realiteit. Maar hoeveel hondenrassen zijn er nu echt en wie houdt zich daarmee bezig?   

Organisatie 

De organisatie Fédération Cynologique international, of beter gekend als FCI, is op internationaal niveau het overkoepelende orgaan waarbij kennelclubs aangesloten zijn. Deze overkoepelende organisatie werd opgericht in 1911, maar werd door de Eerste Wereldoorlog opgedoekt. In 1921 werd de organisatie opnieuw actief. De hoofdzetel van FCI is gevestigd in Thuin, een gemeente in de Belgische Ardennen. Behalve Groot-Brittannië, Amerika en Canada zijn alle nationale kennelclubs aangesloten bij FCI. De voornoemde landen opereren op zelfstandige basis, maar hebben met FCI afspraken gemaakt over de erkenning van stamboeken.  

FCI erkent hondenrassen en maakt hiervan een uitgebreide rasbeschrijving. Op deze manier kan iedere hondeneigenaar, hondenprofessional of zelfs leek informatie opzoeken over de verschillende erkende rassen. De organisatie verdeelt de verschillende rassen over 10 rasgroepen om zo het overzicht te bewaren. De groepen zijn onderverdeeld op basis van het ‘nut’ van de hond zoals herdershonden en veedrijvers. 

Stambomen van honden 

Een stamboom voor een hond, wat houdt dat juist in?  
Stamboomhonden zijn in het bezit van een officiële stamboom. Dit is een document waarop informatie van de ouders en de voorouders van de hond staat. Deze informatie kan van groot belang zijn omdat een hond voor een groot deel zijn eigenschappen van de ouders krijgt. Stamboomhonden zijn als het ware opgenomen in een databank. De ouderdieren zijn vaak gecontroleerd op gezondheidskwaaltjes en op genetische afwijkingen. Hieromtrent zijn er enkele richtlijnen en afspraken. Kwekers mogen niet zomaar eender welke ouderdieren bij elkaar plaatsen om een nestje pups te bekomen. Ze moeten hiervoor doordacht te werk gaan en de genetica van de honden goed controleren. Iets over wedstrijden vermelden? Ons is gezegd dat een stamboom nodig is om wedstrijden te doen, daarom heeft onze Gus geen stamboom omdat we dat zeker niet gaan doen. Over de afkomst hebben ze ons niks gezegd.  

Is dan elke ‘rashond’ ook een stamboomhond? 

Het antwoord is: nee. Niet elke hond die eruitziet als een rashond is dit ook. Je kan een ‘Labrador Retriever’, ‘Duitse herder’ of een ‘Teckel’ adopteren met én zonder stamboom. Wanneer rashonden niet beschikken over een stamboom, dan worden ze 'lookalikes' genoemd. Ze lijken dan erg op de echte rashonden, maar zijn niet in het bezit van een stamboom.  

Het antwoord is: nee. Je kan een ‘Labrador Retriever’, ‘Duitse herder’ of een ‘Teckel’ adopteren met én zonder stamboom. Wanneer rashonden niet beschikken over een stamboom, dan worden ze 'lookalikes' genoemd. Ze lijken dan erg op de echte rashonden, maar zijn niet in het bezit van een stamboom.  

De meeste fokkers van stamboomhonden zijn lid van rasverenigingen die specifieke eisen stellen aan het fokken van honden. Op deze manier kan de gezondheid en het karakter van stamboomhonden opgevolgd worden. Wanneer een van de potentiële ouderdieren niet voldoet aan de eisen zullen de pups geen stamboom kunnen ontvangen. Het zou dus geen verstandige keuze zijn van de fokker om met dit ouderdier te kweken.  

Het is echter wel belangrijk om in het achterhoofd te houden dat een stamboom geen zekerheid biedt tot een gezonde, gelukkige, vriendelijke hond. Helaas is het onmogelijk om te verzekeren dat een hond de perfectie benadert, al zullen veel hondeneigenaren door de liefde voor hun huisdier kunnen beamen dat zelfs een imperfecte hond de perfectie kan benaderen.   

Meer dan 350 hondenrassen, hoe dan?  

In een ver verleden hebben mensen, vaak onbewust, geselecteerd op bepaalde eigenschappen of beter gezegd kwaliteiten. In het vroege begin van de indeling in hondenrassen waren dit vaak voor de mens nuttige eigenschappen zoals het jachtinstinct, het werkvermogen, het waakvermogen en de snelheid en behendigheid.  Later zijn mensen meer en meer gaan selecteren op schoonheidsidealen zoals vachtkleuren, grootte, vachtpatroon, lichaamsbouw, …  

Inmiddels zijn er al zoveel hondenrassen bekend over de hele wereld dat men niet snel een nieuw ras erkent bij FCI. Zo is de ‘Labradoodle’, een voor veel mensen gekend ras, toch geen erkend ras.  Het ras voldoet namelijk niet aan de strenge regels omtrent gezondheid, welzijn en karakter om erkend te worden door FCI.  

Een belangrijke boodschap over rashonden die we iedereen graag zouden willen meegeven:  

Ieder individu is anders. Je kan dus op basis van een ras moeilijk bepalen of een hond al dan niet bij je zal passen. Je kan een hond die je wil adopteren best leren kennen, of het nu om een pup gaat of een ouder dier.  

Gun ieder individu een kans om te ontplooien en probeer niet op basis van het uiterlijk of de raskenmerken te oordelen. Iedere hond heeft zijn eigen sterktes en kwaliteiten.